Dagboek

2 september 2011. Zojuist teruggekeerd van buitenlandse reis. Ik zal mijn blog bijwerken zodra ik daarvoor tijd vind.

Dagboek

Gisteren bezoek aan het Kröller Möller museum op de Veluwe - mij geërgerd aan het voelbare management, mismanagement - parkeren op het terrein wordt min of meer afgedwongen (6 euro) - het bezoekerscentrum is op de gemiddelde bezoekers ingesteld, het was alsof ik op de Efteling in plaats van een museum bezocht - de inrichting in zaaltjes en de slechte bewegwijzering - de detectiepoortjes - de te commerciële aanpak die zegt te berusten op een hoog percentage zelfbedruiping waaruit blijkt dat de staat geen echte interesse in een van de bekendste musea heeft - toeristische trekpleiser in plaats van museum - de sectie moderne kunst met - alweer - in de vreselijkste modellijsten ingelijste Van Gogh-en, een aanfluiting!

Vertaling

A Charm invest a face (Emily Dickinson)

Bij slordige aanschouwing
van haar Betoverd gelaat -
licht de Dame niet haar Voile
uit vrees dat Tover haar ontglipt -

Maar turend door haar mazen -
hoopt ze op - ontkent ze ook -
wisseling van Blikken - stilt een verlangen
dat Beeld - dat haar genoegt.

Interpretatie

In de Colleges van Ludwig Wittgenstein stiet ik op een passage (Ned. vert. van Henrët Plantenga, 1979) die inhoudelijk tamelijk goed overeenkomt met de inhoud van het gedicht De Gereedschapskist dat ik in de bundel Droomfabriek (1981) publiceerde zonder deze Colleges te kennen). Betreffende passage (blz. 52, 4. ):
'Ik heb de taal dikwijls vergeleken met een gereedschapskist, die een hamer bevat, een beitel, lucifers, spijkers, schroeven, lijm. Het is geen toeval dat al deze dingen bij elkaar gelegd zijn - maar er zijn belangrijke verschillen tussen de diverse gereedschappen - ze worden op een reeks aanverwante manieren gebruikt - hoewel er geen groter verschil zou kunnen bestaan dan tussen lijm en een beitel. Wanneer we een nieuw terrein betreden is het telkens een verrassing, welke nieuwe streken de taal ons gaat leveren.'
In mijn gedicht geen lucifers, lijm. Ik zal mijn 'gereedschapskist weer eens aanvullen.

Vertalingen

Vesna Gulin heeft al 5 gedichten van mij vertaald dan wel overgebracht in het Kroatisch. Titels: Paganska ruza (Heidens roosje, ongepubliceerd), Smrt, u jednoj recenici (De dood, in één zin, uit: Zijspiegels langs de Stootranden van de Randwoordelijkheid), Zlatna kocija (Gouden Koets, uit: Sub Rosa), Barmen (Barkeeper, uit: Sub Rosa), Kutija alata (De gereedschapskist, uit: Droomfabriek). Ik kon niet alle leestekens voor het Kroatisch vinden, komt nog).
Zij zet de vertalingen van mijn gedichten voort, in het tempo dat haar past.

Dagboek

Gisteren heb ik op Facebook een stelling gedeponeerd die er ongeveer op neerkomt dat ik het auteursrecht op zou willen heffen, maar mijn ideeën juist 'geheim' wilde houden of in mijn teksten verstoppen. Als er een alternatief zou bestaan voor het auteursrecht, zou ik daar voorstander van zijn. Zoals je als politicus een inkomen kunt verwerven, zou je als dichter ook inkomsten los van arbeid moeten kunnen hebben. Een kind dat zegt dichter te willen worden, zoals ik op mijn veertiende jaar, zou na de middelbare school (of zelfs zonder dat) een bepaalde academische opleiding kunnen volgen. Met dit verschil met andere opleidingen dat hij vanaf het moment dat hij zijn besluit neemt, na het gymnasium wat mij betreft, aan zelfeducatie mag doen, zijn eigen bibliotheek bewuster mag samenstellen dan zoals nu gebeurt. Of dat hij als een soort gezel de mogelijkheid heeft met gearriveerde schrijvers over het ambacht te spreken. Dit is niet meer dan een verkenning van een mogelijkheid tot een grotere dichterlijke bewegingsvrijheid. De dichter was tot nu toe verplicht baantjes  aan te nemen die hem van zelfstudie afhouden of moest het geluk hebben een behoorlijke erfenis deelachtig te worden.
Hij zou dan als een nomade vrijelijk over de wereld kunnen zwerven om zijn impressies op te doen.
Het auteursrecht is te sterk gekoppeld aan het aantal exemplaren dat hij van een bundel verkoopt. Hij zou zich in mijn suggestie zelfs van publiceren kunnen onthouden.

Dagboek

Op 23 juni, 's middags van 14.00 - 16.00 u., zag ik de tentoonstelling van de debuterende, 92-jarige Ans Menco-Hakkert, een kleine maar fijne expositie van een 7-tal tekeningen in kleur in De Beijer, Willem de Beijerstraat te Arnhem. Ik kon het niet laten een tekening te kopen waarvan de opbrengst voor een goed doel bleek te zijn. Voor een tekening is zelfs op mijn piepkleine zolderkamertje nog enige ruimte. Het kostte me nogal wat tijd om de buslijn te vinden die mij naar de door vlaggetjes versierde wijk voerde, vlaggetjes die ik liever aan haar had toegedacht in plaats van aan het Nederlandse voetbal. Ik bewaar de vrolijke tekening voor als ik een grotere woonruimte vind waar ik hem een prominente plek aan de muur zal geven.